Sietske Banens uit Geleen is moeder en sinds 2018 enthousiast deelnemer van de Socialrun. Ze kijkt naar 18 januari, toen en nu.
Flashback naar tien jaar geleden: 18 januari 2010
Wakker worden met een hoofd vol verwarrende gedachtes, niet stop te zetten maar ook niet te begrijpen. Een warboel, en daaruit voortvloeiend onsamenhangende dingen vertellen, aan vriend, moeder en andere dierbaren. Continu wakker zijn, niet goed weten welke dag of welk jaar het is, wollig in mijn hoofd….
Die toestand, los van de realiteit was niet eens het ergste. Dat kwam erna: de depressie. Niet goed te vangen in woorden, vind ik zelf. Niets kan de leegte, het inktzwarte gat en je gevoel van nutteloosheid goed omschrijven.
Toen was ik ervan overtuigd dat het nooit meer goed zou komen….
Forward naar vandaag: 18 januari 2020
Vandaag staat er zwemles, boodschappen doen en een avondje uit op het programma. Een zaterdag zoals zovelen dit weekend zullen hebben, normaal en ontspannen…
Maar voor mij is niets meer normaal na 18 januari 2010, en al helemaal niet vanzelfsprekend. Want het was a hell of a fight om weer te kunnen zeggen dat ik weer mee kan doen, mee mag doen.
En omdat het zo lastig is om te vertellen dat het even wat minder met je gaat, en omdat het zo lastig kan zijn om hulp te vragen, steun ik al jaren de Socialrun. Zodat we samen kunnen zorgen voor meer openheid en begrip rondom psychische kwetsbaarheid.
Komende editie ben ik voor de derde keer navigator van team Zuyderland
Trots en met een retegoed humeur loods ik diegenen die tien jaar geleden voor mij zorgden toen me dat zelf niet lukte, door de 555 km. En als ik dan dansend en springend op dat podium bij de finish die voldane (en ietwat vermoeide) gezichten van mijn
teamgenoten zie waarmee ik zo heb afgezien en gelachen, valt het allemaal op zijn plek: #meedoeniswinnen
Sietske Banens – Team Zuyderland GGZ