Sandra doet dit jaar voor de 4e keer mee aan de Socialrun.
In aanloop naar de Socialrun deelt zij haar belevenissen van voorgaande jaren
Vrijdagochtend, de dag van de Socialrun
Een beetje onwennig rijd ik naar Soesterberg, een beetje zenuwachtig ook wel, drie dagen met een team op pad, veel lopen, kan ik dat allemaal wel aan?
De weken hiervoor had ik me niet zo best gevoeld, weinig slaap, weinig energie, veel stress. Ik heb getwijfeld of ik wel zou moeten gaan.
Een vriend van me had aangeboden me te komen halen als het niet goed ging en dat was wel een geruststelling.
Ons team had best veel afvallers door ziekte en blessures, dus ik wilde dit fantastische team ook niet in de steek laten.
Op de parkeerplaats trof ik oude bekenden en nieuwe mensen. De bagage in de bussen werd overgepakt,
iedereen het blauwe shirtje van Dimence Mediant aan en we konden van start.
Gauw even een groepsfoto en niet veel later klonk tegen twaalven het startschot voor ons team.
We zijn gestart!
Daar gaan we dan. Ik zat in het A-team, dus dat betekende dat we gelijk het eerste blok moesten lopen.
Het eerste stuk verliep rommelig, door de wegwerkzaamheden rondom Soesterberg werden we eerst dwars door Amersfoort gestuurd, hier week de looproute al flink af van de autoroute en ook de navigatie app, die we hadden gehad van de organisatie viel soms uit of stuurde ons opeens de verkeerde kant uit. Ook de andere teams hadden hier behoorlijk last van en her en der zag je verdwaalde busjes op zoek naar hun lopers.
Eenmaal Amersfoort uit ging het beter, minder druk, minder verkeer. 
Via Leusden, Maarsbergen, Leersum, Rhenen, op naar Nijmegen. Het was prachtig weer, het lopen ging prima en we liepen door een voor mij bekende omgeving. Tegen vijf uur waren we bij het wisselpunt, waarna team B het overnam. De kop was eraf, de eerste 60 km en ikzelf had er 14 km opzitten. We reden naar museumboerderij Herveld, waar we tussen de oude spullen onze stretcher opgezet hadden, even rusten en onze koks hadden een heerlijke maaltijd bereid. De sfeer in het team was goed en iedereen had er zin in. Tegen tienen vertrokken we weer in de bus, op naar het volgende wisselpunt.
Slapen in één bed met iemand die je een dag eerder nog niet kende
De nacht ging soepel en er werd behoorlijk doorgelopen. We lagen wat voor op schema. Tegen half 4 waren we in Eindhoven. Waar we vorig jaar vreselijk verkeerd waren gereden, gingen we nu rechtstreeks op ons doel af.
Op het terrein van de psychiatrische instelling De Grote Beek, was een bed & breakfast, daar konden we even rusten.
Dan lig je opeens in een tweepersoonsbed, met iemand die je een dag eerder nog niet kende, best grappig eigenlijk. Helemaal vol van de adrenaline, ging slapen niet echt lukken.
Kop d’r veur
Mijn lijf stond strak van de stress en ik voelde me echt heel erg down, maar ‘kop d’r veur’, niet zeuren maar doorgaan.
Na een goed ontbijt vertrokken we voor de derde etappe naar Bergen op Zoom.
Het was heet, 27 graden. Onderweg kwamen we veel andere teams tegen en we waren constant bezig elkaar aan te moedigen.
Het lopen ging nog steeds prima. Wij liepen steeds 2 kilometer, waarna je eerst 2 kilometer met de volgende loper meefietste en daarna een stukje in de bus.
Tijdens het lopen kon je even kletsen met de fietsers. Het was vooral een rush van ‘inhalen en ingehaald worden’. De man die na mij liep, waar ik dus achteraan fietste, had het vooral voorzien op dames, dus als hij een dame voor hem zag lopen, werd het tempo plots enorm verhoogd en hij had er ook een hekel aan om ingehaald te worden. Dit maakte het tot een komisch geheel.
Het hele team liep nog prima en eigenlijk ging het als een geoliede machine. Na het wisselpunt reden we in de middag naar een prachtige boerderij in Bergen op Zoom, waar je heerlijk buiten kon zitten. Eerst om de beurt even douchen en vervolgens proberen wat rust te pakken.
Maar na een uurtje in de zon, werden we alweer geroepen om te komen eten en daarna moesten we alweer redelijk snel op pad.
Het werd donker en ging regenen
Op het wisselpunt, het was net donker geworden en het begon te regenen, en niet zo’n beetje ook. Door het kale Zeeuwse landschap werd het natter en natter. We hadden nauwelijks regenkleding mee, omdat de voorspellingen prachtig weer waren. Samen met Karelle liepen we run-bike-run over de Oosterscheldekering in stromende regen en harde wind. Totaal doorweekt kwamen we weer bij de bus. Mijn volgende etappe was de Brouwersdam, en het hield niet op met regenen. De meeste teams liepen niet meer en zaten in de bus te wachten totdat het droog werd, maar dat gebeurde niet. 10 kilometer voor ons wisselpunt hadden ook wij besloten maar door te rijden naar onze overnachtingsplek in Goedereede. Daar zijn we even met team B in gesprek gegaan over hoe nu verder? Slaan we de volgende etappe over en rijdt team B naar Rotterdam en gaat A en B van etappe wisselen? Of gaan we toch door? Uiteindelijk is team B gewoon begonnen aan de etappe die ze zouden moeten en werd het een stuk droger.
Het enige wat ik nog wilde was rennen
In Goedereede hadden we een soort hotel met een echt bed. Hier heb ik twee uurtjes slaap kunnen vatten. De vermoeidheid begon inmiddels flink toe te slaan, inmiddels had ik ook al 60 kilometer gelopen en mijn stemming was echt omgeslagen naar zwaar weer. Het enige dat ik wilde was ‘rennen’, lekker buiten ondanks de regen. We hadden inmiddels twee mensen met blessures, dus we moesten het een en ander een beetje opvangen.
Het lopen ging niet zo snel meer, maar het zorgde wel weer voor wat ruimte in mijn hoofd. Voor ons was dit de laatste etappe.Het plan was nog om samen met team B de laatste 10 kilometer te rennen, 10 kilometer is best veel, bovenop de vele kilometers die we al gelopen hadden. Na wat discussie zijn we naar Altrecht gereden in Den Dolder, waar we koffie konden drinken, daarna zijn we naar Soesterberg gereden, alwaar we de bus leeggeruimd en schoongemaakt hebben en daarna zijn we ongeveer 3 kilometer richting Soest gereden alwaar we team B hebben opgewacht.
Engelbewaarder
De laatste kilometers hebben we gezamenlijk gelopen. Dan kom je tegen vijven aan bij de finish, met vele andere teams tegelijk.
Omdat Socialrun elk team wil huldigen op het podium, is het wachten totdat je aan de beurt bent.
Wij kozen het nummer ‘Engelbewaarder’ om daarop onze laatste meters te lopen en het podium te bestijgen.
Daar wachtten Frank, Nienke en Renee ons op met medailles en knuffels, het was één groot feest.
Na de huldiging hebben we nog even wat gedronken en zijn we moe en voldaan huiswaarts gekeerd.
Sandra Groenewold