Met vallen en opstaan

Nienke Bouwman

De meest sociale Socialrun

De twaalfde editie van de Socialrun ligt alweer ruim twee weken achter ons. Het was een geweldige editie, waarbij nagenoeg alles meezat. Het weer was goed, ok, op zaterdagnacht en zondagochtend na, en natuurlijk was het jammer dat we op de zondag geen zonnebrand hoefden te gebruiken wat beschikbaar was gesteld door het Zilveren Kruis, maar de temperatuur was goed en hier daar een wolk leverden mooie plaatjes op.

Van velen kregen we terug dat dit de meest sociale Socialrun ooit was en dat merkten wij ook. Diverse teams schoten elkaar te hulp, maaltijden ging over en weer op de velden waar de basiskampen stonden en bij de doorkomsten die georganiseerd waren werden rijkelijk knuffels en bemoedigende en steunende woorden uitgedeeld.
Op zondag kwamen alle teams in rap tempo tussen 12.30 en 19.00u over de finish en maakten we er met elkaar een feestje van. Kortom fantastisch!

 

Niet zo fantastisch

Echter was de voorbereiding en aanloop naar de Socialrun dit jaar voor mij iets minder fantastisch.
We zijn ruim een jaar bezig om de Socialrun te organiseren, want er komt een hoop bij kijken.
We beginnen altijd al een maand voor dat de editie ervoor nog moet beginnen met de volgende editie. In de maanden oktober, november en december zijn we vooral bezig met de afhandeling, de subsidieaanvragen en het klaarzetten van de inschrijvingen. Dan vanaf januari beginnen we actiever te organiseren.

Afgelopen negen maanden zijn voor mij flink anders gelopen dan de afgelopen jaren en ook anders dan ik zelf had gewild.

Thuis was de boel flink uit balans, met mijn man Walter ging het al een paar maanden niet goed, de kinderen wiebelden door alle veranderingen en dat en meer had ook grote impact op mijn mentale welzijn, daarom was ik de laatste maanden van 2022 minder aanwezig op kantoor en heb ik een stuk minder gewerkt.

Die ene donkere dag in januari

Nadat we in november vorig jaar met ons kantoor zijn verhuisd van de Europalaan naar de Kanaalweg begon in januari iedereen in het team langzaamaan een beetje te wennen op onze nieuwe stek, met anders ingerichte kantoren en andere uitzichten. En ook ik was vanaf januari bijna volledig weer aan het werk op kantoor.

Koud, nat en nog best een beetje donker was het toen ik maandag 9 januari naar kantoor reed. Onderweg in de auto belt Bas, voor sommigen ook wel bekend als ‘OpperBas’.
Bas was zojuist aangekomen op kantoor en vertelt me geschrokken dat er is ingebroken in één van onze vier kantoorruimtes.
Aangekomen op kantoor is de politie al bezig met onderzoek en begint de hele rollercoaster.

Het zijn maar spullen, toch?

Frank is deze week nog op vakantie, en ook Renée is nog weg, maar veel vrijwilligers komen deze dag wel naar kantoor. Iedereen is geschrokken, en een mengeling aan gevoelens en emoties komen over ons heen. Er is veel gestolen, heel veel. Camera’s, computers, opslag- en opnameapparatuur, een groot beeldscherm en vele andere kleine, maar waardevolle spullen.

De aangifte en ook het bekijken van beveiligingscamera-beelden leveren helaas niets op.
Veel van de gestolen spullen hadden we gekregen of tweedehands aangeschaft en daardoor helaas geen bonnen om in te dienen bij de verzekering.
Ik kan het relativeren, het zijn ‘maar’ spullen en niemand is gewond geraakt, maar mijn hart breekt wel als ik zie en voel hoeveel impact het heeft op onze mensen.

Dapper vervolgen we, met minder spullen en materiaal, onze weg in voorbereiding naar de Socialrun.

De val in de lente

De winter gaat naar bed, maakt plaats voor de lente, thuis zijn we er nog lang niet, maar voorzichtig lijkt het met vlagen iets beter te gaan met mijn man.

En dan halverwege juni krijg ik een heel naar ongeluk, ik maak een onverwachtse, extreem vervelende harde val.

Wat er toen is gebeurd heb ik grotendeels enkel van de omstanders meegekregen, want ik ben tien minuten volledig buiten bewustzijn geweest.
Mijn vriendin, bij wie ik op bezoek was geweest, heeft hulp gealarmeerd.

Als ik wakker word kijk in de ogen van een vriendelijke ambulancebroeder die mij vertelt dat we met spoed een ritje Hilversum – Utrecht gaan maken.
Liggende in de ambulance voel ik me raar en voel ik flinke pijn aan mijn hand. Wanneer ik om me heen probeer te kijken merk ik dat mijn nek volledig gefixeerd is, ik zie nog net door het raampje de blauwe lichten, toen niet bewust dat het de zwaailichten waren van de ambulance waar ik zelf in lag.

Uitgeschakeld

Met een forse hersenschudding, gekneusde nekwervels, drie hechtingen in m’n kin, een gebroken kaak-kopbotje, een gebroken middenoorbotje rechts, drie gebroken zwevende oorbeentjes links en een gebroken hand in het gips verlaat ik het UMC in Utrecht. Over m’n ego nog maar te zwijgen…

Werken kan ik vanaf dan een periode wel vergeten. In de weken die volgen probeer ik kleine korte werkzaamheden op te pakken, maar dat valt tegen en het herstellen gaat langzaam en zeker voor mij veel te traag.
Op kantoor nemen vooral Frank en Renée de meeste taken en werkzaamheden van mij over, de werkdruk bij hen gaat dus extreem omhoog en ze moesten vooral in een standje overleven en konden lang niet alles doen dan we normaal gesproken met elkaar doen in aanloop naar de Socialrun.
Met pijn in mijn hart zag ik dit aan, want ik moest het rustig aan doen. Degenen die mij kennen weten dat dit niet een kernkwaliteit van mij is.

Dé Socialrun editie 2023

Met de Socialrun die steeds dichterbij kwam heb ik me hier zo goed mogelijk aan proberen te houden, met de hoop en wens dat ik het dan zou gaan volhouden tijdens de Socialrun.En dat is gelukt, niet op de energieke manier zoals ik mezelf ken, maar ik was er, van begin tot het eind en daar ben ik waanzinnig dankbaar voor.

Iedere week gaat het een stukje beter, maar vanuit het ziekenhuis en de revalidatie fysio hebben ze gezegd dat ik rekening moet houden met zeker tien maanden hersteltijd, we zijn er dus nog niet en dat merk ik nog goed.

De uitdaging en dankbaarheid

Aankomend weekend staat voor een groep Socialrunners de (halve) marathon van Skagen in Denemarken gepland en ik had me ingeschreven om ook te gaan rennen. Helaas, dat ga ik (nog) niet kunnen, maar ik ga wel proberen om de halve marathon van Skagen te gaan wandelen en dat vind ik al uitdaging genoeg.

Ik kijk terug op bewogen en pittige maanden die achter ons liggen, maar ik kijk vooral uit naar de maanden die voor mij en ons liggen, naar de komende Socialrun, die we vol liefde en enthousiasme weer gaan organiseren.

En tot slot ben ik vooral dankbaar, dankbaar dat ik er nog ben, want ik heb behoorlijk geluk gehad, dankbaar voor alle lieve en steunende mensen om me heen en dankbaar voor het geweldige team van mensen die de Socialrun rijk is en met wie meedoen altijd winnen is.


Nienke Bouwman

Mocht je het leuk vinden om onze stichting en ons team te ondersteunen, dan kun je oa doneren via de marathon:
21 km Walk in Skagen

 

Geschreven door:

Nienke Bouwman

Gepubliceerd op:

4 oktober 2023

Deel: